4/11/2008 - YOLCULUK...
Herkesin hayatında unutamadığı pek çok hatıra vardır. Yaşadığımız an içinde kimisi fazlaca canımızı yaksa bile,zaman çoğu yaranın tedavisinde ilaç olmuştur…Kiminin izleri de yaşam boyu sürer...Bazı güzellikleri hatırlarken bu kadar süratle geçip gitmesine hayıflanırız. Yaş ilerledikçe insan hatıralarına daha mı çok bağlanıyor ne? Hayat keşke ve iyikilerle geçip gidivermiştir avucumuzdan…Ben de yalnız kaldığım anlarda, geçmişe doğru bir gezinti yaparım zaman zaman….Geri dönmek mümkün değil diye düşünemem…Ağırlıklı olarak pişmanlıklarım gelir aklıma nedense.Kırdıklarım,üzdüklerim…Ya da üzülmeme sebep olanlardan aldığım hayat dersiyle,yaşantımın bundan sonrasında hatalarım azalabilir mi? Daha bir hoşgörüyle bakabilir miyim hayata? İlk aşkım nerelerde şimdi kimbilir?Onu gülümseyerek hatırlayabiliyorum…Beni sigaraya alıştıran komşu kızı,sen nerdesin?Bu konuda seni hiç suçlamadım.Ama annem hep ”O seni alıştırdı” dediği için adın bende böyle kaldı…Küçükken bisikletiyle bana çarpıp kaçan adam,sana hâlâ kızgınım.Çenemin altında,boynuma doğru bıraktığın iz hiç geçmedi.İlk öğretmenlik yıllarımda okuttuğum,hayatın sıkıntılarını çocuk yaşta çeken biricik yavrum Ayşe…Öldüğünü duyduğumda içimin nasıl yandığını bilemezsin.Gittiğin yerde dilerim buradakinden çok daha mutlu olursun… Anlaşıldı;Bugün karamsar bir günümdeyim… En iyi arkadaşım,dostum Elif;tayin oldu gitti…Artık sadece telefonla gideriyoruz özlemimizi…. Şiir gecesi düzenlemeye karar verip,rahatsızlığı yüzünden bunu ertelediğimiz arkadaşım emekli oldu.Ama biz hâlâ o geceyi yapmaya dair ümidimizi hiç eksiltmedik…”Sen,canım,kanım, elim,ayağım,yarımsın ” diyecek Nihal’in gözlerine bakarak elbette… Bihter’im yeni bir şehirde,bensiz gelecek mücadelesinde…O ben artık büyüdüm dese de,anne olmak duygusu onu hâlâ içimde büyütmemekte…. Ve ben bu akşam;bir kez daha yolculuk ettim geçmişe….
| 
