Sınıftayım…Her şey tamam.Çocuklarımın ders kitaplarını poşetlerine yerleştirdim.Her yıl yaptığım gibi sıralarının üstüne koydum önce.Sonra aniden vazgeçtim bundan.Her birinin kapaklı birer dolabı var.Tüm poşetleri dolaplara sakladım.Sıralarının üstünde kitaplarını göremeyince nasıl bir tepki vereceklerini merak ettim sanırım. Temizlik görevlileri sınıfı temizlemiş olsalar da ben tekrar dolapların,panoların tozunu aldım.Sonra tahtaya çocuklarım için bir not yazdım.Aslında not değildi sanırım.Bu kez özlem büyük olduğu için duygularımı birkaç kelime ile sınırlayamadım.Geçtim kapının önüne,seyrettim.Ne kadar boş ve anlamsızdı onlar olmadan.Ama sadece iki gün sonra kavuşacaktım ... Aşağı kata indim. O sırada Bihter kapıda belirdi.Rutin tahlillerini yaptırmış ve sonuçları almıştı.Sağlığı şükür çok iyiydi.Oradaki arkadaşlar ona takıldılar.”Hepimiz yaşlanıyoruz, beş yıl sonra ağzımızda diş kalmayacak,sana ihtiyacımız var…” gibi şakalar yapıp onu kutladılar… Kızımla yemeğe çıktık.Zaten birlikte son günlerimiz.Bir hafta sonra Ankaralı olacak.Gururla karışık hüzünleri de yaşıyorum içimde.Onunla ilk ayrılışımız bu.Hep dua ediyorum.”Kızım mutlu,sağlıklı olsun da varsın ayrı olalım”diye… Bu gece bir yandan miniklerime kavuşacağım günün sevinciyle,bir yandan da Bihter’imin gidişinin hüznüyle doluyum…. | 
